Vorige week gaf ik een les over AI-toepassingen in het onderwijs. Halverwege vroeg een student: “Als AI straks alles kan genereren, wat heeft het dan nog voor zin om zelf iets te schrijven?”
Goede vraag.
Diezelfde avond scrolde ik door TikTok en zag een video over studieadvies. Hyperrealistisch. Strak gemonteerd. In één minuut werd uitgelegd hoe je de beste studiekeuze maakt — compleet met grafieken, voice-over en een overtuigende call to action. Alles klopte.
Behalve één ding: ik voelde niks.
Later ontdekte ik dat de video volledig was gegenereerd door AI. Zelfs de stem. En hoewel ik onder de indruk was van de techniek, het zelf ook geprobeerd heb en maak, bleef er iets knagen. Het had me niet geraakt. Niet verrast. Niet aan het denken gezet. Niets gevoeld.
En dat is precies het punt. We leven in een tijd waarin content maken makkelijker is dan ooit — en tegelijk betekenislozer aan het worden is. We staan midden in wat sommigen “The Great AI Sloppification” noemen: een explosie van gladde, generieke inhoud zonder echte ziel. En precies daarom is jouw verhaal als onderwijsprofessional, begeleider of bestuurder nu belangrijker dan ooit.
De paradox van contentcreatie in 2025
AI heeft de spelregels veranderd. Wat ooit uren werk kostte — een blog, een video, een reflectie — kan nu in vijf minuten uit een prompt rollen. Maar ironisch genoeg is content maken daardoor niet makkelijker geworden, maar juist moeilijker.
Want de échte uitdaging is niet maken, maar opvallen. En opvallen doe je niet met iets dat iedereen kan genereren. Je valt op met iets wat niemand anders kan maken — omdat het alleen door jou verteld kan worden.
Dat besef drong bij mij pas echt door toen ik een tijdje geleden zelf een post deelde over een lastige periode in mijn werk. Aan de ene kant het acute belang van inzetten op beter onderwijs met en door AI en aan de andere kant het gebrek aan waardering voor inzet above and beyond. Deed pijn, had er last van, gedeeld, en weer door.
Niet spectaculair, niet gelikt, gewoon eerlijk. En tot mijn verbazing kreeg die post tientallen reacties. Niet omdat het perfect was, maar omdat het herkenbaar was. Mooi reacties van andere oudere medemensen in het HBO onderwijs.
Sindsdien ben ik anders gaan kijken naar content. Ik deel minder ‘resultaten’ en meer ‘gedachten’. Minder ‘plannen’ en meer ‘twijfels’. En weet je? Het werkt. Niet omdat het beter geschreven is dan wat AI kan, maar omdat het echt is.
Deel niet alleen wat je hebt gedaan — deel wat je hebt geleerd, deel gevoel, deel twijfels
Op LinkedIn zie ik nog veel onderwijsprofessionals die vooral posten over nieuwe initiatieven, pilots en behaalde successen. En daar is niets mis mee. Maar ik denk dat de kracht van dit platform — juist in het AI-tijdperk — zit in iets anders.
Niet in het laten zien wat je doet, maar hoe je denkt.
Wat houdt je bezig in je werk? Waar liep je vast, en wat heb je daaruit geleerd? Hoe kijk jij naar de ontwikkelingen in je vakgebied? Wat zie je gebeuren in je team, je klaslokaal, je instelling?
Die verhalen zijn zeldzaam — en daardoor waardevol. Ze brengen nuance in het AI-debat. Ze geven gezicht aan verandering. En ze zorgen dat we elkaar blijven begrijpen, als mensen onder elkaar.
Jouw human experience moat
In de techwereld hebben ze er een naam voor: je human experience moat — het unieke menselijke verdedigingswerk dat AI (nog) niet kan repliceren.
Dat zit niet in je diploma’s, je functietitel of je LinkedIn-badge. Het zit in wat jij hebt meegemaakt. Waarom staat er bij sommige AI expert, en niet AI zoekende. Hoe jij denkt. Hoe je reageerde toen een project mislukte. Hoe je iets nieuws hebt geprobeerd. Wat jij hebt geleerd van de gesprekken die je dagelijks voert met studenten of collega’s.
Dát is wat je moet delen. Niet omdat het marketing is. Maar omdat het bijdraagt aan het gesprek. Omdat anderen er iets aan hebben. Omdat het laat zien waar jij voor staat in een tijd waarin veel mensen nog zoekend zijn.
Waarom het HBO hier een voorbeeldrol in kan nemen
Juist het hbo — waar praktijk gerichtheid, reflectie en persoonlijke groei centraal staan — heeft hier een enorme kans. Als wij de generatie opleiden die straks gaat samenwerken met, naast en soms onder AI, dan moeten wij ook het voorbeeld geven in hoe je je menselijke stem inzet.
Dat begint bij zichtbaar durven zijn. Niet als expert die alles al weet, maar als professional die leert, reflecteert en deelt. Dat geldt voor docenten, maar net zo goed voor bestuurders, beleidsmakers, coördinatoren en ondersteuners. Vertel niet alleen over besluiten en strategie, maar ook over proces en twijfels, persoonlijk twijfels.
AI kan straks veel dingen beter, sneller en efficiënter dan wij. Maar het kan nooit jouw verhaal vertellen. Nooit jouw afwegingen maken. Nooit jouw intuïtie vervangen.
En dat, precies dat, is wat het onderwijs zo waardevol maakt.